Ontdek de zorg

Maandag 16 maart 2020

Iedere dag werken onze helden in de gezondheidszorg. Nu laten wij mensen buiten de zorg ontdekken hoe werken in de zorg is.

De week van ’Ontdek de Zorg’ is een initiatief om werken binnen de gezondheidszorg te promoten. Vanuit MedWay gebruiken wij deze week om onze zorgmedewerkers in beeld te brengen en hun stem te laten horen. Wij laten kantoormedewerker Ocko Geserick in gesprek gaan met zijn zorgcollega’s. Op deze manier wordt duidelijk hoe veelzijdig werken in de zorg kan zijn. 

Simon Kasbergen

SEH-verpleegkundige

Het werk van een SEH-verpleegkundige

We trappen deze week af met SEH (spoedeisende hulp)-verpleegkundige Simon Kasbergen. Onderweg naar Rotterdam lag er op de autostoel naast mij een smakelijk uitziende slagroomtaart voorzien van een mooie blauwe opdruk. Deze taart zou ik nog voor het gesprek aan Simon afgeven, gezien hij deze had aangevraagd naar aanleiding van onze actie; taart op de afdeling. Dit kon direct en uitstekend gecombineerd worden met een goed gesprek. We spraken vlakbij zijn werkplek af in een gezellig koffietentje. Gek genoeg of misschien ook niet zo heel gek associeer ik Rotterdam vaak aan de Erasmusbrug en voetbal. In mijn misschien wel gekke gedachtekronkel is iedere Rotterdammer (en omgeving) dan ook een fan van voetbal. Tot we het gesprek begonnen en het onderwerp wielrennen (of in jargon fietsen) werd aangeboord. Het bleek dat Simon een beoefende fietser is die zijn kilometers maar al te vaak heeft gemaakt in binnen- en buitenland. Met de komst van totaal drie kinderen is de drukte in het thuisfront toegenomen waardoor het fietsen iets meer in de verdrukking is geraakt. Toch kan dit hem niet weerhouden zo nu en dan de fiets op te springen en de omgeving van Capelle aan den IJssel, figuurlijk gesproken, onveilig te maken. Na een geruime tijd over ons gedeelde hobby te hebben gezwijmd starten we met het onderwerp gezondheidszorg en zijn werk als SEH-verpleegkundige. 

De weg naar zijn functie (waarvan de kans bestaat dat dit nog een tussenfase is naar een ander beroep binnen de zorg) is lang en kent vele uitdagingen. Het is dan ook wel enigszins te vergelijken met een meerdaagse wielerwedstrijd waar verschillende hindernissen genomen moeten worden. Simon begon zijn studie als verzorgende en kwam terecht in een verzorgingshuis. Hier heeft hij een basis gelegd voor kwaliteiten waaraan die vandaag de dag nog veel heeft. Als verzorgende is hij verder gaan studeren tot aan verpleegkundige. Tijdens zijn werkzaamheden als algemeen verpleegkundige kwam hij terecht op de afdeling CCU (Cardio Care Unit). Hier ontwikkelde hij een affiniteit met cardiologie en begon zich meer en meer te verdiepen in de materie. Uit deze interesse begon Simon met de studie tot CCU-verpleegkundige. Uiteindelijk groeide het verlangen naar het helpen en zien van bredere patiëntgroepen. Hij begon met de studie tot SEH-verpleegkundige om zo zijn verlangen werkelijkheid te zien worden. In totaal is Simon ruim 7 jaar bezig geweest met zichzelf te ontwikkelen. Sterker nog, hij ontwikkelt zich nog steeds.

Tijdens het gesprek kwam ik één ding zeker te weten. Liever kom ik niet op de spoedeisende hulp terecht voor wat voor kwetsuur dan ook. Maar mocht ik daar weer eens terecht komen dan hoop ik een verpleegkundige zoals Simon te treffen.

De manier waarop hij over zijn vak spreekt ademt pure passie en bezieling uit. Elke dag is Simon bezig met persoonlijke ontwikkeling en zichzelf te voorzien van vakkennis. Het lezen van literatuur over zijn vakgebied en raakvlakken hiervan. Het spreken over casussen met (i.o.) artsen en mede verpleegkundigen. En de drang om zijn kennis te delen met studenten door deze te begeleiden. Dit gaat overigens nog een stapje verder doordat hij enkele keren per maand les geeft aan studenten voor de vervolgopleiding tot SEH/CCU/IC verpleegkundige waarbij hij kennis overdraagt op gebied van cardiologie. Verder helpt Simon een uitgeverij met de ontwikkeling van lesmateriaal. Hetgeen wat mij met name intrigeerde was zijn uitspraak: ‘ik draai de rollen in mijn gedachte altijd om en vraag mij af wat ik in de situatie, van in dit geval de patiënt, het liefst zou willen.’ De conclusie hierbij is: een specialistische SEH-verpleegkundige die mij kwalitatieve zorg geeft.

De manier waarop Simon verder ging over het onderwerp gezondheidszorg en zijn werkzaamheden als SEH-verpleegkundige bleef intrigeren. Hij sprak met een twinkel in zijn ogen die hij ook had toen hij over fietsen (sport) sprak en het moment dat we elkaar de hand schudden. Het eerste kennismakingsmoment voelde direct vertrouwt en gemoedelijk. Dit is ook iets wat hij tijdens het zien van patiënten streeft te bewerkstelligen. Door middel van een positieve houding en een opbeurende tone of voice, uiteraard aangepast op de situatie, wil hij patiënten op hun gemak brengen en zover als mogelijk te ontzien van stress.

Tijdens het werk in de acute zorg krijg je vaak genoeg te maken met levensbedreigende situaties of momenten waarop adequate interventies noodzakelijk zijn. De nijpende en uitdagende situaties hebben de voorkeur van Simon. Uiteraard is dit een tweeslachtige opmerking waarbij hij aangaf niemand in zo’n vervelende en/of heftige positie te willen zien verkeren. Maar als het dan voorkomt is het zijn manier om het uitpuilende arsenaal van praktijkervaring en vakkennis te kunnen benutten en de patiënt zo kwalitatief en professioneel mogelijk te helpen. Zoals hij tijdens het fietsen zich tot het gaatje uit wurmt om zijn fietsmaten het vuur aan de schenen te leggen en de bordjessprint met een haardikte in zijn voordeel weet te laten beslissen, doet hij dit ook met een patiënt die de spoedeisende hulp betreedt. Zijn uitdaging is om met de verantwoordelijkheden en mogelijkheden die hij draagt en voorhanden heeft de patiënt optimaal te helpen in samenwerking met alle andere betrokken zorgprofessionals.

Vaak gaat het goed. Vaak wordt er al dan niet met een haardikte gewonnen. Maar soms lukt het niet. Soms wordt de wedstrijd verloren. Door zijn werk in het verzorgingshuis heeft Simon vaker de andere kant van de medaille gezien en heeft hierdoor leren te relativeren. Door de kunst van relativeren, die (denk ik) iedere (SEH) verpleegkundige in zekere mate heeft of leert te ontwikkelen, kan de impact van verlies worden gereduceerd tot die enkele keren dat het wel dichtbij komt. Op dat soort momenten heb je ‘gelukkig’ collega’s waarmee het gesprek aangegaan kan worden en in het geval van Simon ook een partner waar het hart gelucht kan worden. De fiets is trouwens mede een lekkere manier om het hoofd te legen.

Copyright 2020 © All rights Reserved. Design by MedWay